Tot grote vreugde van Ilse hield Nori het nachtelijk klaaggemiauw al na één nacht voor bekeken en had ook Romulus besloten dat krabben aan de deur weinig zoden aan de dijk bracht en dat het beter was ermee op te houden.
Omdat Ilse moest gaan werken, kon ze Nori alleen 's morgens en 's avonds bezoeken. Nori leek dat echter niet zo erg te vinden, er werd geronkt dat het geen naam had en alles en iedereen werd bedolven onder de kopjes. En bovendien kon Nori een nieuw stukje kamer verkennen, de binnenkant van de kleerkast!
Ondertussen groeide tijdens Ilses bezoekjes aan Nori wel de interesse aan de andere kant van de deur. Remus bleek eindelijk echt door te hebben dat er iets aan de hand was in de logeerkamer en vatte dan ook samen met zijn broertje steevast post bij de deur, waardoor Ilse telkens ten zeerste op haar qui-vive moest zijn bij het buitengaan. Het duurde ook altijd even voor Romulus bij de logeerkamer weg wou gaan (behalve natuurlijk wanneer Ilse trachtte een foto te nemen van Romulus in waakkatmodus). Nori van zijn kant was uiteraard ook erg nieuwsgierig, telkens er gemiauw of gekrab van de andere kant van de deur kwam. Elke keer liep hij op de deur af om te snuffelen en elke keer kwam hij miauwend terug naar Ilse gelopen, alsof hij haar wilde vertellen dat er andere poesjes aan de andere kant van de deur zaten. Ook door de andere twee werd er op geen enkel moment venijnig gedaan. Romulus miauwde er weliswaar op los, maar meer alsof hij een babbeltje wou slaan met die vreemde kat aan de andere kant van de deur die hij wel kon ruiken en horen, maar maar niet te zien kreeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten